Niekoniecznie?

Dlaczego ludziom bez potencjału udadzą się studia, praca, rodzina, a "perełkom" przydarzy się życiowe "tornado"?
Dlaczego krytykę ludzi on nas lepszych puszczamy mimo uszu, a błąd, niedoskonałość wytknięta przez kogoś o kim myślimy "gorszy" otwiera nóże w naszych kieszeniach?
Dlaczego ktoś nazywający siebie szalonym spotyka się z podziwem szarego ogółu a osoba w istocie będąca szaloną - z jego odrzuceniem?
Dlaczego ludzie afiszujący się ze swoją pospolitością mają, cholera, łatwiej niż Ci którzy skrywają swoje absolutnie wyjątkowe, głębokie osobowości?
Dlaczego frustrujemy się i koniecznie pragniemy pochwalić się własną barwą gdy ktoś przeźroczysty trąbi o tym jaki jest kolorowy?
Dlaczego ktoś kto potknął się o krawężnik wywyższa się nad ludzi którzy zdobyli dach świata?
Dlaczego groteskowo-groteskowe istnienia są zadowolone z ich groteskowo-groteskowej groteskowości a ludziom będącym "perełkami" nie wystarcza ich zjawiskowość, wartość, niecodzienność, talent i potencjał?
Dlaczego ktoś bez talentu łapie za kredki przekonany o własnej sztuce, a inny, obdarzony iskrą bożą łamie swój ołówek (o zgrozo)?
Dlaczego pomyślałeś, że mowa tu o Tobie?

~~~~~~~~~~~~~~
21.10.08
Problemów było wiele. Jestem uboższa o litr łez ale bogatsza o świadomość, że gdy kolejny raz zdarzy się kataklizm nie pomyślę: "znowu się popierdoliło". Powiem: "Ktoś mi za to zapłaci."